Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2021

Η Δουλεία των σκλαβωμένων Ελλήνων

 Παρουσίαση: Αθανάσιος  Νικ. Στάμος

 Όταν οι Τούρκοι υπέταξαν την Ελλάδα καθόρισαν και το πρότυπο δουλείας στους υποτελείς τους. Σύμφωνα με τον Οθωμανικό Νόμο οι Έλληνες ήσαν υποχρεωμένοι να φορούν πάντα μαύρα ρούχα και να περπατάνε πάντα με σκυμμένο το κεφάλι και με μικρά βήματα. Το ευθυτενές και παλικαρίσιο περπάτημα ήταν προνόμιο μόνον των Τούρκων.

Ο υπόδουλος Έλληνας δεν είχε το δικαίωμα να καβαλάει στα άλογα ή τα μουλάρια. παρά μόνον στα γαϊδούρια και όταν συναντούσε κάποιον Τούρκο έπρεπε να κατέβει από τον γάιδαρο του και να τον προσκυνήσει. Αν όμως δεν το έκανε αυτό τότε ο κάθε Τούρκος(ακόμη και αλήτης αν ήταν) τον κατέβαζε βιαίως και τον ξυλοκοπούσε. Οι μόνοι που δεν κατέβαιναν από τα ζώα τους όταν συναντούσαν Τούρκο ήσαν οι ιερείς. Ο κλήρος προστατευόταν από ειδικούς Νόμους και είχε πολλά προνόμια.

   Άλλο χαρακτηριστικό της δουλείας ήταν ότι ο υπόδουλος Έλληνας έπρεπε να κατοικεί σε σπίτι φτιαγμένο από καλάμια και επιχρισμένο με λάσπη το (λεγόμενο τσατουμά) και να μην έχει άνετους χώρους. Δεν επιτρέπονταν έπιπλα στο σπίτι του σκλαβωμένου Έλληνα.

   Αν κατά τύχη το βράδυ παρευρισκόταν σε σπίτι Ελληνικό και κάποιος Τούρκος, τότε ο οικοδεσπότης όφειλε να φροντίσει το άλογο του Τούρκου, φαί, νερό, και ασφαλές κατάλυμα καθώς και στον Τούρκο να προσφέρει κρεβάτι για ύπνο, το καλύτερο φαγητό και κρασί και να του παραχωρήσει για νυχτερινή διασκέδαση και καλοπέραση τη γυναίκα του ή την αδερφή του ή τις κόρες του και να του δώσει και κάποιο δώρο όταν θα έφευγε λέγοντας «καλώς όρισες αφέντη μου» ή «στο καλό αφέντη μου»

    Πολλοί, λοιπόν, από τους οικοδεσπότες που η μοίρα τους έφερνε αντιμέτωπους με μια τέτοια άτιμη δουλεία, κατά τη διάρκεια της νύχτας με κάποιο τσεκούρι ή μαχαίρι σκότωναν τον Τούρκο φιλοξενούμενο τους και έβγαιναν στα βουνά να γίνουν κλέφτες , τον τύραννο να διώξουν.

                                Η Πολυπόθητη Ελευθερία

 Μετά τη κατάκτηση της  Πόλης  από τους Τούρκους το 1453 και την έναρξη της σκληρής δουλείας,  οι υπόδουλοι πλέον Έλληνες αντέδρασαν και μέχρι το 1821, έκαναν 123 επαναστατικά κινήματα, για την πολυπόθητη ελευθερία τους, αλλά όλα αυτά τα κινήματα κατέληγαν πάντα σε ανθρώπινες θυσίες και καταστροφές περιουσιών από τον πανίσχυρο κατακτητή, χωρίς αποτέλεσμα.

    Το 124ο  επαναστατικό κίνημα ήταν το 1821. Το κίνημα αυτό ξεσήκωσε όλους τους Έλληνες για «Λευτεριά ή Θάνατος». Δεν υπήρχε πλέον σ’ αυτούς άλλο περιεχόμενο αντοχής και με δυναμισμό αποφάσισαν «του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει» και ξεκίνησαν τον αγώνα αποτίναξης του ζυγού της δουλείας και εξεδίωξαν με τεράστιες θυσίες και καταστροφές το βάρβαρο Τούρκο κατακτητή από τα ιερά χώματα της χώρας μας και χάρισαν στις επόμενες γενιές το αγαθό της ελευθερίας και την δημιουργία του νέου Ελληνικού Κράτους που γιορτάζουμε όλοι οι Έλληνες  ενωμένοι τα 200 χρόνια της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας 25 Μαρτίου 2021.                                                                                                                                               

                                                                                                                                                         Αθήνα  25 Μαρτίου 2021    

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2020

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΝΕΖΕΡΩΝ ΚΑΙ Η ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΚΑΣΤΡΟΧΩΡΑ

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ (Τελευταίο)

Παρουσίαση: Αθανάσιος Νικ. Στάμος

Περιγραφή του Κάστρο Νεζερών

Το κάστρο, με το όνομα πλέον Άγιος Δημήτριος ήταν μικρού μεγέθους όπως μαρτυρούν τα ερείπιά του με περίμετρο 600 περίπου μέτρων. Σε τόσο μικρό χώρο είναι απορίας άξιον πως στεγάζονταν 30 οικογένειες ή 105 άτομα κατά την απογραφή του Ενετού Γκριμάνι. (Β. Παναγιωτόπουλος σελ.268)

Εδώ υπάρχει μια παλιά, ξεθωριασμένη από το χρόνο μαρτυρία, αλλά βαθειά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη «λαϊκών λογίων» κατοίκων των περιοχών, ότι οι εξωτερικοί τοίχοι των οικιών σε συμπαγή παράταξη αποτελούσαν την Βόρειο-Ανατολική πλευρά του τείχους του Κάστρου και οι κάτοικοι σε δύσκολες περιστάσεις επικοινωνούσαν από τις ταράτσες και εδώ πάλι «η προφορική μαρτυρία ότι πηδώντας από κεραμίδι σε κεραμίδι δηλαδή από στέγη σε στέγη έφτανες στη κάτω Αχαγιά». Προφανώς να ήταν αυτό το καστροχώρι δομημένο με κτίσματα «σε συμπαγή παράταξη γύρω από έναν πανύψηλο Πύργο και γειτονιές αναχαίτισης των επιδρομέων». Ίσως αυτή η άποψη να έχει και κάποια σχέση με το επικλινές του εδάφους, στη κατασκευή του κάστρου με τις οικίες σε συμπαγή παράταξη.

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2020

ΜΝΗΜΕΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΑΠΟ ΤΗ ΣΠΟΔΙΑΝΑ- (ΧΡΥΣΟΠΗΓΗ)

Παρουσίαση: Αθανάσιος  Νικ. Στάμος

Ήταν ημέρα Δευτέρα 28 Οκτώβρη 1940 και ώρα δέκα περίπου το πρωί, όταν τρία βομβαρδιστικά Ιταλικά αεροπλάνα ξεπροβάλλουν από Νοτιοδυτική κατεύθυνση και συγκεκριμένα πάνω από το χωριό Σταροχώρι και σε δευτερόλεπτα ρίχνουν τις βόμβες τους  στη Πάτρα, στο λιμάνι, στη πλατεία Τριών Συμμάχων και σε άλλες περιοχές. 

Ο βομβαρδισμός της Πάτρας, διήρκησε μέχρι το μεσημέρι. Επί δύο ώρες οι Ιταλοί πιλότοι έριχναν με πείσμα και ανενόχλητοι τις βόμβες τους στη Πόλη και σκορπούσαν τη καταστροφή και το θάνατο στους κατοίκους οι οποίοι έτρεχαν έντρομοι και αλλόφρονες  στους δρόμους για να βγουν έξω από τη Πόλη να σωθούν από τη συμφορά που τους βρήκε. Το αποτέλεσμα ήταν να ισοπεδωθούν πολλά κτίρια, να καταστραφεί το λιμάνι και να σκοτωθούν  193 κάτοικοι των Πατρών εκείνη την ημέρα.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2020

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΝΕΖΕΡΩΝ ΚΑΙ Η ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΚΑΣΤΡΟΧΩΡΑ

Παρουσίαση: Αθανάσιος Νικ. Στάμος

 Οι Φράγκοι Σταυροφόροι, μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1204, κατέβηκαν στη Πελοπόννησο και την υπέταξαν. Διένειμαν τη γη σε φέουδα, η Χαλανδρίτσα είχε 4 φέουδα και ο κάθε φεουδάρχης είχε στη κατοχή του μεγάλες εκτάσεις γης να νέμεται, να εισπράττει δηλαδή υψηλή φορολογία.

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2020

Πόσων ετών κοιμήθηκε η Παναγία και ποια ήταν η ζωή Της;

Πόσων ετών ήταν η Παναγία όταν άφησε τη γη; Ποια ήταν η ζωή της; Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα Της; Αυτές είναι τρείς βασικές ερωτήσεις τις απαντήσεις των οποίων γνωρίζουν λίγοι.

Τρίτη, 28 Απριλίου 2020

Η Χρυσοπηγή (Σποδιάνα) στις Φλόγες 29/4/1944

(Από τα Γερμανικά Στρατεύματα Κατοχής)

Παρουσίαση: Αθανάσιος Νικ. Στάμος
Είναι ζοφερές και ανεξίτηλες,  στη μνήμη των επιζώντων, οι εικόνες εκείνου του Σαββάτου 29 Απριλίου 1944 κοντά το μεσημέρι όταν ο ουρανός σκοτείνιασε από γκριζοκόκκινους καπνούς και οι φλόγες να διαδέχονται η μια την άλλη από σπίτι σε σπίτι και οι κάτοικοι να είναι στριμωγμένοι, από τους Γερμανούς εμπρηστές, ο ένας επάνω στον άλλον, στην αχυροκαλύβα του Σούρα κοντά στη πλατεία του κάτω χωριού αναμένοντας με πόνο ψυχής και βουβό κλάμα και τη δική τους  μοίρα.